MUTSUZKEN MUTLULUK


Bu makale 2017-10-17 09:22:39 eklenmiş ve 114 kez görüntülenmiştir.
Aylin EMİNBEYLİ

Yürüyorum sokakta. Pek keyfimde yok zaten. Bir ses duydum. Bir çığlık daha doğrusu. Ve bir alkış sesi. Hemen köşede bir çocuk. Ayakları çıplak, ürkek bakıyor biraz. Ama mutlu. Hem de benim hiç olmadığım kadar mutlu. Önünde bir kek parçası var. Oturmuş dizleri üzerine sevinç çığlıkları atıyor. Sonra gözlerini kapattı ve dilek diledi galiba. Dudaklarını okumaya çalıştım ama anlamadım pek fazla. Mırıldandı bir iki cümle işte. Sonra o kek parçasını keyifle yedi. Şaşırdım hem de üzüldüm. İleri de bir pastahane vardı. Gittim küçük bir pasta aldım. Birkaç tane de renkli mumlar... Hızlıca yürüyüp yine aynı yere geldim. Çocuğa yaklaştım ve de uzattım paketi. İlk başta korktu galiba. Sadece baktı öyle yüzüme. Neyseki aldı sonunda paketi. Açtı hızlıca. Ben de onu izledim. Merak ettim. Acaba daha ne kadar mutlu olabilirdi? Gözlerine baktım ; sanki ona dünyaları vermişim gibi. Güldü ilk. Sonra mumları dizdi. Yardım etmedim. İzledim sadece. Sonra yaktı mumları, paketin içindeki pembe çakmak ile. Ve daha sonra yandı bütün mumlar , onun gözlerindeki ışık ile beraber. Ve dilek dilemeden pastayı kesti. Neden dilek dilemedi diye merak ettim, dayanmayıp sordum. Kısık ve ürkek bir sesle " Dileğim gerçek oldu çünkü" dedi. Cevabı bilmeme rağmen : " Neydi dileğin?" diye sordum. Tekrar cevap verdi : " Bana ait olan yani kimsenin artığı olmayan güzel bir pasta ile doğum günümü kutlamayı dilerdim her sene ve de yalnız olmadan. " Tuhaf hissettim. Bugün amaçsızca yaptığım bir hareket, birinin dileğini gerçekleştirmeme sebep oldu. Yanında öylece durmam bile onu geçici de olsa yalnızlık denilen karanlıktan kurtarmıştı. Doğum gününü 2 kelime ile kutlayıp, yanından uzaklaştım. Samimi ve minnettar bakışlar ile tamamladık son vedamızı. İlk defa mutlu hissetmiştim. Yani uzun bir zamandan sonra. Şimdi ise size ve kendime elimizdekilerin kıymetini bilmeliyiz falan da demeyeceğim. Her şeyin farkındayız zaten. Ama savaşlarımız var içimizde, hiç bitmeyen isteklerimiz, amaçlarımız. Hiç mütevazi olamıyoruz hayatta, hiç sade bir hayat nasıldır tadamıyoruz. İşte bu yüzden hep kaybetmedik mi zaten? Bu yüzden yenildik mutsuzluk denilen sinsi duyguya. Ve hep yenileceğiz, içimizdeki mutluluğu bulamayana kadar 

Yorumlar
Adınız :
E-Mail :
Başlık :
Yorumunuz :
Güvenlik :
Değiştir  
Toplam 0 yorum. Tüm yorumları okumak için tıklayın.
Diğer yazıları...

Anket
Van'da ki basın mensupları TARAF mı?
EVET
HAYIR

Köşe Yazarları
 ‹ 
 › 

E-Mail Bülten Kaydı
sanalbasin.com üyesidir

Van haberleri Van Gazetesi | Van Haber | روزنامه ون
GÜNDEM
Kadına Şiddet
Anayasa Haberleri
Trafik Kazaları
Yerel Seçimler
SPOR
Galatasaray
Fenerbahçe
Basketbol Haberleri
Şampiyonlar Ligi
SİYASET
Recep T. Erdoğan
Devlet Bahçeli
Kemal Kılıçdaroğlu
AKP Haberleri
EĞİTİM
Eğitim Haberleri
Eğitim Bakanlığı
A.Ö.L.
Eğitim Portalı
DÜNYA
Avrupa Haberleri
Amerika Gündemi
Suriye İç Savaş
Arıkan Meselesi
VAN HABERLERİ