Benim cenazeme herkes gelsin.
Din, dil, ırk, sınıf, coğrafya fark etmeden…
Düşmanlar da, sevdalılar da,
Zenginler, yoksullar, susanlar, çığlık atanlar da…
Bu dünyada birbirine tahammül edemeyenler bile,
Bir araya gelsin.
Gelsinler ki…
Babalar utancıyla, anneler acısıyla gelsin.
Kız çocuklarını koruyamayanlar,
Kadınlara susmayı öğretenler,
Karanlık zihniyetin gölgesinde kalanlar…
Tüm kadınlar, tüm yaralı kalpler gelsin.
Katil de gelsin, hâkim de…
Adaleti unutanlar da gelsin.
Çocuklar açken tok yatanlar,
Kat kat yataklarında huzurla uyuyanlar da…
Herkes bıraksın kimliğini, sıfatını,
Sadece insan olarak gelsin.
Ve unutmasınlar:
Kıyıya vuran çocuk cesetleri hâlâ öldürüyor bizi.
Kadınlar her gün biraz daha ölüyor.
Dün bitti, bugün acı, yarın ise belirsiz…
Ve benim vasiyetimdir:
Çocukları ve kitapları çok sevin.
En çok onları sevin.
Yarım bırakmayın sevgiyi.
Bitirin benim yarım kalan kitabımı.
Kadınlar haklarını kazanırsa karanfiller dikin mezarıma.
Çocuklar özgürce gülebiliyorsa,
Bırakın balonlar yükselsin gökyüzüne.
Unutmayın!
Bir pamuk şeker kadar kolaydır mutluluk vermek.
Çünkü mutluluk bulaşıcıdır.
Ve inanın,
Dünya daha güzel olacak.
Siz sadece bir düşünün.
