İnsan, kendine dair farkındalık geliştirmedikçe, başkalarının ışığında ya gölgelenir ya da yanar. Oysa mesele, o ışığın sende de parlayabileceğini bilmektir.
Bu farkındalıkla kalbimin kapısını daha sık aralıyorum. Dış dünyanın içimde yarattığı duyguları izliyor, onların kökenini anlamaya çalışıyorum:
Bu duygu neden geldi? Neden şimdi? Ve beni nereye çağırıyor?
Artık düşüncelerle savaşmıyor, onları dönüştürmenin yollarını arıyorum. Bu yolculuk, hayatı daha anlamlı, beni ise daha sakin biri hâline getiriyor. Ama son zamanlarda bir duygu, tüm bunların içinde daha fazla ses çıkarıyor: Kıskançlık.
İçimdeki güç hep “en” olmak istiyor. En zeki, en güçlü, en yardımsever, en fedakâr… Gölgeye razı değil; ışığın tek sahibi olmak istiyor.
Bu dürtüler kalbimde çalışmaya başlamadan önce daha sessizdi. Birisi başarılı olduğunda tüm kalbimle onun adına sevindiğime emindim. Belki gerçektende öyle hissediyordum. Ama içsel çalışmam derinleştikçe başka bir ses yükselmeye başladı.
Daha keskin, daha soğuk, daha talepkâr…
Artık birinin başarısını gördüğümde içimde bir kıpırtı oluyor:
“Neden o?”
Bu ses daha önce de vardı belki, ama bu kadar net ve güçlü değildi.Sanki artık kaçamayacağım bir aynanın karşısına oturmuş gibiyim.
Ve bu aynada gördüğüm şey şu:
Kıskançlık, yalnızca başkası yükseldiğinde değil; içimdeki “en iyi ben” yıkıldığında ortaya çıkıyor.
Kıskançlık çoğu zaman fark edilmez, çünkü kendini adalet arayışı gibi sunar:
“Ben de çok çalıştım ama o aldı.”
“Ben hak etmiştim, o kazandı.”
Ama çoğu zaman bu cümlelerin ardında egonun tehdit algısı vardır. Ego, başkasının parladığı her anı bir gölgelenme olarak yaşar. Ve kıskançlık, bu gölgenin altında kalan benliğin, kendi ışığını yok saymasıdır.
Yıkıcı kıskançlık, sadece başkasını değil, kişinin kendi değer hissini de çökertir. Kimi zaman sessiz bir öfke, kimi zaman sinsi bir küçümseme, bazen de görünmeyen bir rekabete dönüşür.
Ve en acıklısı: Bu duyguyla özdeşleşen biri, zamanla kendine olan güvenini de kaybeder. Çünkü başkasının ışığını tehdit olarak gören biri, kendi ışığına asla ulaşamaz.
Peki, kıskançlık her zaman bir düşman mıdır? Hayır.
Doğru okunursa, kıskançlık en güçlü motivasyon kaynaklarından biri olabilir. Bir başkasının yükselişi sende bir eksiklik duygusu uyandırıyorsa bu şunu gösteriyor olabilir:
“Benim içimde de oraya ulaşma potansiyeli var.”
Yani hissettiğin şey bir yoksunluk değil, bir çağrı olabilir. Kıskançlık, kişinin içindeki gelişim arzusunun bastırılmış sesidir.
İşte bu noktada yön değiştirmelidir. Enerjiyi dışa değil, içe çevirmek gerekir.
İçsel bir sohbetle sormalı:
“Neden eksik hissediyorum? Ne üretmeliyim? Neye yönelmeliyim?” Kıskanılan her şey, içsel haritamda bir yön tabelasıdır.
Oraya yürümek kişeye düşer.
Doğa kusursuz işler. Her unsur yerini bilir. Ve doğada kıskançlık yoktur.
Ama insan farklıdır. Çünkü insan, bilinçli bir gelişime çağrılmıştır. Ve bu çağrı, içimizdeki en ham, en karanlık duygularla yüzleşmeden gerçekleşemez.
Kıskançlık, bu sürecin doğal bir parçasıdır. O bir hata değil, itici güçtür. Bir başkasının başarısı karşısında uyanan acı aslında fısıldar:
“Orası senin de rotan olabilir. Ama henüz orada değilsin.”
Kıskançlık, kişiyi pasif kabullenişten çıkarır.
Çünkü o, “ben de parlamak istiyorum” diyen ruhunun sesidir. Bu yüzden kıskançlık, ruhunun kusursuzluğa duyduğu özlemin çarpıtılmış ama gerçek bir yankısıdır.
Duygularla savaşmak, benliğin karanlık çukurunda debelenmektir, susturulamazlar. Görmezden gelmek ise yalnızca kısa süreli bir kaçıştır.
Oysa duygular, bastırılmak için değil, dönüştürülmek için vardır.
“Kıskanıyorum.” diyebilmek, inkâr perdesini kaldırır. Bu, ilk adımdır.
Ardından şu soru gelir:
“Neden kıskandım?”
İşte bu soruyla beraber, egosal rekabetten içsel bir yolculuğa geçersin. Çünkü her duygu, karanlığa düşmek değil, oradan ışığa yürümek için bir çağrıdır. Kıskanmak da öyle.
Onu yok etmeye değil, anlamaya çalış. Anladıkça, içinde yatan mesajı fark edersin: Belki de kıskandığın şey, sende açığa çıkmayı bekleyen bir potansiyeldir.
